ตอนที่ 180 “น้า... คิดถึง...”

ตอนที่ 180 “น้า... คิดถึง...”

เย่โม่หยิบหนังสือนิทานที่เปิดอ่านจนขอบเริ่มม้วนงอเล่มนั้นขึ้นมา เขากระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มอ่านด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มียอดเขาสูงมาก ๆ ลูกหนึ่ง บนเขามีกระรอกน้อยแสนฉลาดตัวหนึ่งอาศัยอยู่...”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและอ่อนโยน ราวกับสายธารที่ไหลรินอย่างช้า ๆ ในค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วง

หยวนหยวนกับหม่านหม่านเงยหน้ากลมแป้น ดวงตาไม่กะพริบจ้องมองพ่อ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปตามเนื้อเรื่อง เดี๋ยวตึงเครียด เดี๋ยวดีใจ

น้ำเสียงของเย่โม่อ่อนโยนจริง ๆ เหมือนมีพลังวิเศษที่ช่วยให้เส้นประสาทอันตึงเครียดมาตลอดทั้งวันของเวินหนิงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง