ตอนที่ 177 แบนแล้ว...

ตอนที่ 177 แบนแล้ว...

เย่โม่หยิบแป้งม้วนขึ้นมากัดคำหนึ่ง

กลิ่นหอมของเนื้อพะโล้ ความเข้มข้นกลมกล่อมของไข่ไก่ ความสดกรอบของผัก ทั้งยังมีรสชาติการปรุงที่พอเหมาะพอดี รสสัมผัสทั้งหมดหลอมรวมเข้าด้วยกันในปาก เขาหยีตาลงอย่างพึงพอใจ “อร่อย”

“ค่อย ๆ กิน อย่าให้ติดคอ” เวินหนิงมองท่าทางกินอย่างมูมมามของเขาแล้วรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง จึงรินน้ำแก้วหนึ่งส่งไปให้เขา

จากนั้นเธอก็หยิบแป้งม้วนขึ้นมาอันหนึ่ง ค่อย ๆ กัดกินทีละคำเล็ก ๆ

หยวนหยวนกับหม่านหม่านตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอยู่ด้านข้าง นาน ๆ ทีก็เงยหน้าขึ้นมองพ่อกับแม่ แล้วก้มหน้ามุ่งมั่นต่อไป

หม่านหม่านกินเร็ว ครู่เดียวก็กินเสร็จ ชูกล่องข้าวเล็ก ๆ ให้เวินหนิงดู “แม่ หมด!”