กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 164 “พี่ คุณรู้จักพวกเขาเหรอ”
เย่โม่มีอารมณ์ดีจริง ๆ
เขากินบะหมี่คำสุดท้ายอย่างเนิบนาบ วางตะเกียบลง แล้วยื่นมือออกไป กุมมือของเวินหนิงไว้เบา ๆ ใต้โต๊ะ
ฝ่ามือของเขากว้างใหญ่และอบอุ่น มีรอยด้านบาง ๆ จากการใช้แรงงานมาตลอดหลายปี
นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนหลังมืออันเรียบเนียนของเวินหนิงอย่างช้า ๆ ทีละครั้ง แฝงไปด้วยความหมายเชิงบอกใบ้บางอย่าง
“คืนนี้……” เย่โม่กดเสียงลงต่ำมาก แฝงไปด้วยความคาดหวังและรอยยิ้ม
“ให้หยวนหยวนกับหม่านหม่านนอนกับพี่เถอะ พอดีเลย ให้เขาได้ฝึกซ้อมการเลี้ยงเด็กไว้ล่วงหน้า”
การกระทำและนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเย่โม่ ทำให้เวินหนิงเข้าใจ “ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ” ของเขาในทันที