กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 147 ฉันตัวเหม็น พวกเขาเลยรังเกียจฉันกันหมดแล้ว
เพียงแต่เมื่อเขาอุ้มหยวนหยวนที่เปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จขึ้นมา หมายจะตบหลังปลอบโยนเบา ๆ เหมือนเช่นเคย เจ้าตัวเล็กกลับขมวดคิ้วน้อย ๆ ศีรษะน้อย ๆ ถูไถตรงซอกคอเขาอย่างกระสับกระส่าย ทั้งมือน้อยและเท้าน้อยก็เริ่มออกแรงผลักไสเบา ๆ เย่โม่คิดว่าแกไม่อยากนอน จึงจำต้องวางหยวนหยวนลงก่อน แล้วหันไปอุ้มหม่านหม่านขึ้นมาแทน
พอหม่านหม่านถูกพ่ออุ้ม ปฏิกิริยากลับยิ่งชัดเจนกว่าเดิม แกเบือนหน้าหนีทันทีพร้อมกับส่งเสียงประท้วง “พู่ ๆ” เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยชอบกลิ่นแปลกประหลาดบนตัวของพ่อสักเท่าไหร่
เย่โม่ชะงักงัน ยังคงค้างอยู่ในท่าอุ้มลูก ก้มศีรษะลงดมปกเสื้อของตัวเอง