กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 129 “ฉันคือพ่อ”
พอถูกเธอทักแบบนี้ ปลายหูของเย่โม่ก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก
เขาเม้มริมฝีปาก คล้ายรวบรวมความกล้าอย่างยิ่งยวด ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ใช่แล้ว ฉันคือพ่อ”
หน้าท้องของเวินหนิงสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจยามเขาเอ่ยคำ มันจั๊กจี้จนเธออดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้
เธอเอื้อมมือไปบิดหูแดง ๆ ของเขา ดึงตัวเขาออกห่างเบา ๆ “จั๊กจี้น่า”
เย่โม่เงยหน้าขึ้นตามแรงดึง บนใบหน้ายังคงมีริ้วรอยแดงระเรื่อหลงเหลืออยู่ ทว่าแววตากลับเปิดเผยและเป็นธรรมชาติขึ้นมาก
เขากระแอมเบา ๆ ปรับเสียง แล้วลองเอ่ยอีกครั้ง “เจ้าตัวน้อย ฉันคือพ่อนะ”
คราวนี้ น้ำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ทั้งยังมั่นคงขึ้นด้วย