กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 577 ปริศนามีมากเกินไป
ซุนกึ่งเซียนโดนเกลี้ยกล่อมอยู่นานด้วยความหวังดี แต่ก็ยังไม่ยอมออกจากกล่อง เฉินต้าหมิงหมดหนทาง จึงต้องปล่อยเรื่องนี้ไป
ที่นี่ซุนกึ่งเซียนพบทั้งความเคารพและความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต
เขาพูดกับเฉินต้าหมิงอย่างสะเทือนใจว่า
“โลกภายนอกไม่มีอะไรให้ฉันเป็นห่วงแล้ว นอกจากพวกนายที่เป็นเพื่อนกัน ฉันก็ไม่มีญาติสักคน”
“ไม่รู้ว่านายเคยสังเกตไหม พวกนายมองฉันเป็นเพื่อนก็จริง แต่ไม่เคยมีใครยอมมานั่งคุยเปิดใจกับฉัน หรือให้ความใส่ใจฉันบ้างเลย”