กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 537 ไม่ยอมอยู่ในโอวาท
ตอนนี้หมู่บ้านแม่ม่ายรกร้างและพังยับเยินไปหมด มองไปทางไหนก็ไร้ชีวิตชีวา
เมื่อก่อนตอนว่าง ๆ เฉินต้าหมิงยังปีนต้นไม้ จับนกตัวเล็ก ๆ หรือตกปลาอะไรพวกนั้นได้
ตอนนี้เขาทำได้แค่นั่งข้างซากปรักหักพัง สูดกลิ่นกำมะถันที่ลอยออกมาจากพื้นดินไหม้เกรียม
ระเบิดผ่านมานานแล้ว แต่กลิ่นไหม้แบบนี้ก็ยังไม่จางหายไป
ตอนนี้ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีอะไรเลย
ที่นี่ราวกับภาพวันสิ้นโลก เฉินต้าหมิงอดกังวลไม่ได้ว่า ถ้าวันหนึ่งโลกทั้งใบกลายเป็นแบบนี้จะทำยังไง
เฉินต้าหมิงเริ่มคิดถึงราชินีขึ้นมานิดหน่อย