บทที่ 167 หยุดกาลเวลา

บทที่ 167 หยุดกาลเวลา

เสวี่ยลี่ตรงหน้าเขานิ่งไม่ขยับ ไม่หายใจ และไม่มีหัวใจเต้น

เฉินต้าหมิงลองใช้นิ้วหยิกแก้มเธอ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว ขอแค่มีความสามารถนี้ เขาก็ไร้เทียมทานได้ ต่อให้ต้องสู้ก็ไม่ต้องกลัว เวลาหนึ่งนาทีก็มากพอให้เขาจัดการคู่ต่อสู้ได้แล้ว

แต่ก็ยังมีเรื่องน่าเสียดายอยู่บ้าง เวลาหนึ่งนาทีสั้นเกินไปหากจะทำเรื่องบางอย่าง

มองเสวี่ยลี่ที่นอนอยู่บนโซฟาในชุดนอนทั้งตัว รอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏบนใบหน้าเฉินต้าหมิง

นี่เป็นช่วงเวลาที่เขาใฝ่ฝันมานาน ในที่สุดเขาก็ทำเรื่องที่อยากทำมาตลอดแต่ไม่กล้าทำลงไปแล้ว