บทที่ 152 นับแต่นี้สูญเสียอิสรภาพ

บทที่ 152 นับแต่นี้สูญเสียอิสรภาพ

ฟางเยี่ยนบอกเฉินต้าหมิงว่า

“ใช่ นายยังออกไปได้ ถึงออกไปแล้วอาจป่วย แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร”

“แต่จำไว้ให้ดี นี่สำคัญมาก นายห้ามมีอะไรกับผู้หญิงข้างนอกอีก ไม่อย่างนั้น…”

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นยังไง”

“นายจะตาย”

พอได้ยินประโยคนี้ เฉินต้าหมิงก็รู้สึกว่าหัวใจร่วงลงกระแทกพื้นจนแตกสลาย

แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับถูกขังอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต ออกไปไหนไม่ได้เลย

แววตาเฉินต้าหมิงหม่นแสงลงทันที

แต่เขาก็ยังฝืนยิ้มแล้วพูดว่า