บทที่ 126 รู้จักเห็นคุณค่า

บทที่ 126 รู้จักเห็นคุณค่า

ฟางเยี่ยนพูดกับเฉินต้าหมิงด้วยความซาบซึ้งอย่างยิ่งว่า

“สามปีมานี้ฉันแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอก ใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ ตอนนี้รู้สึกเหมือนได้กลับมาอยู่ในโลกอารยธรรมอีกครั้ง”

ในบรรดาของที่เฉินต้าหมิงเอามาให้ฟางเยี่ยน มีกระจกบานหนึ่งอยู่ด้วย

เขาแค่หยิบติดมือมาในหมู่ของใช้ประจำวันพวกนั้น

พอฟางเยี่ยนหยิบกระจกขึ้นมาแล้วเห็นสภาพตัวเองในนั้น เธอก็กรีดร้องด้วยความตกใจ

จากนั้นเธอก็ใช้มือผลักเฉินต้าหมิงสุดแรง

“นายไปหาชุ่ยอวิ๋นก่อนเถอะ อย่าหันกลับมา อย่ามองฉัน”