กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอลุกขึ้นยืน แล้วตบไหล่หลี่ชุนฮวาเบา ๆ น้ำหนักไม่หนักไม่เบา วางลงอย่างมั่นคง
“ไม่ต้องตื่นเต้น พยายามเต็มที่ก็พอ”
หลี่ชุนฮวาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ความวุ่นวายในดวงตาค่อย ๆ จางลง กลายเป็นความชื้นบาง ๆ เหมือนองุ่นดำที่เกาะน้ำค้างยามค่ำคืน
“อีกอย่างนะ” ซ่งหรานหันตัวเดินเข้าบ้าน เสียงถูกลมพัดมาถึง หางเสียงขี้เล่นนิด ๆ “ยังไม่ทันเริ่มเลย เธอก็คิดว่าเราจะล้มเหลวแล้วหรือไง”
หลี่ชุนฮวาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ก้น แล้ววิ่งตามไป “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย!”
“ไม่คิดก็ถูกแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ เตรียมตัวสำหรับการเริ่มต้นอย่างเป็นสิริมงคลในวันพรุ่งนี้”