กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉินซวงนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น มือถือถ้วยชา ท่าทางผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ ผมมัดเป็นหางม้าแบบตามสบาย มีปอยผมทิ้งลงข้างแก้ม ตัดกับใบหน้าขาวใส สวยจนไม่มีใครเถียงได้
ฉินซวงถูกเธอจ้องจนอึดอัด “เธอมองด้วยสายตาแบบไหนกัน? มองฉันแบบนี้ทำไม?”
“บนหน้ามีอะไรติดหรือ?”
ซ่งหรานหัวเราะออกมา แล้วส่ายหน้า
“ไม่มีอะไร เห็นเธอยังเหมือนเดิม ฉันก็สบายใจแล้ว”
ฉินซวงเลิกคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจว่าคำพูดนี้หมายความว่าอะไร แต่ก็ไม่ได้ซักต่อ
“แต่เฉิงหล่างก็ดีมากนะ เธออย่าเอาแต่รังแกเขาเลย”
ฉินซวงได้ยินก็ชะงักไปนิด ในแววตามีความไม่ยอมเต็มที่