ตอนที่ 265 ใครเขาฝืนกันแบบเธอ?

คิดพลาง ซ่งหรานก็เงยหน้าขึ้นมองลู่อิ้งเชิน

โคมไฟดวงเล็กบนโต๊ะยังสว่างอยู่ แสงสีเหลืองอ่อนลอดผ่านฝาโคมออกมา กระทบใบหน้าด้านข้างของลู่อิ้งเชิน สว่างบ้างมืดบ้าง

เขานั่งอยู่ตรงนั้น หลังตั้งตรง มือทั้งสองวางอยู่บนหัวเข่า สีหน้าดูไม่ต่างจากปกติ

แต่ซ่งหรานรู้จักเขามานานขนาดนี้ หลังจากกลับจากเมืองชายแดนก็อยู่ด้วยกันเช้าค่ำมาหลายวันแล้ว เธอจึงดูออก

“นายคิดมากเรื่องนี้อยู่หรือเปล่า”

ซ่งหรานถามตรง ๆ สายตาจับอยู่ที่ใบหน้าเขาไม่ละไปไหน

“คนเราล้วนมีความเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น แต่ฉันรู้ว่าอาหวยช่วยนายไว้เยอะ ถ้าช่วยพวกเขาได้ นายก็ต้องอยากตอบแทนแน่ ๆ”