ตอนที่ 234 คงไม่ใช่คนแก่กินหญ้าอ่อนหรอกนะ?

ซ่งหรานยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเธอหายลับไปตรงหัวมุมถนน ความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นในใจ

“ไปกันเถอะ” เสียงของลู่อิ้งเชินดังมาจากข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ “คุณย่าเอ็นดูเธอจริง ๆ”

ซ่งหรานดึงสายตากลับ มองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร จับมือเย่เย่แล้วหันหลังเดินไปทางรถ

ซ่งหรานกำลังจะก้มลงอุ้มเย่เย่ ก็มีเสียงหนึ่งที่สดใสกังวานดังมาจากด้านหลัง

“ลู่อิ้งเชิน!”

เสียงนั้นแฝงความกล้าหาญไว้ไม่น้อย ดังชัดเป็นพิเศษตรงหน้าประตูเขตบ้านพักภาคทหารที่เงียบสงบ

ซ่งหรานหันกลับไป เห็นสหายหญิงคนหนึ่งในเครื่องแบบทหารลายพรางกำลังก้าวยาว ๆ มาทางนี้