ตอนที่ 232 แค่ไม่รู้ว่าจะรั้งให้อยู่ได้ไหม

“หา?” คุณย่าลู่ดูจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไร ท่านอดเหลือบมองซ่งหรานไม่ได้

ลูกของตัวเองก็ต้องรู้จักกันดี อาเชินไม่ใช่คนที่จะทำอะไรได้มากขนาดนี้หรอก

ซ่งหรานมองลูกชายที่แฉความจริงของตัวเองด้วยสีหน้าจนปัญญา ลู่อิ้งเชินหัวเราะอยู่ข้าง ๆ “ถ้าหรานหรานไม่ชี้แนะ ผมก็ทำไม่เป็นหรอก แค่มีควันน้ำมันเยอะ เลยไม่ให้เธอลงมือเท่านั้น”

“ก็บอกแล้วไง บ้านเราไม่มีใครมีพรสวรรค์ด้านทำอาหาร เธอจะเป็นคนฝืนธรรมชาติไปได้ยังไง”

คุณย่าลู่กัดคำหนึ่ง เกี๊ยวแป้งบางไส้แน่น น้ำซุปฉ่ำ รสอร่อยจนท่านพยักหน้าถี่ ๆ “อร่อย อร่อยจริง ๆ! ใช้ได้เลย!”