กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อย่าขยับ” ในน้ำเสียงของลู่อิ้งเชินยังหลงเหลือรอยยิ้ม แต่มืออีกข้างของเขาประคองข้อศอกข้างที่เธอชนจนเจ็บขึ้นมาเบา ๆ “ชนตรงไหน? ให้ผมดูหน่อย”
“ไม่ต้องมายุ่ง!” ซ่งหรานอยากดึงมือกลับ แต่เขากลับยึดไว้อย่างมั่นคง
ใต้แสงไฟสลัวเหลืองทอง ลู่อิ้งเชินก้มลงตรวจดูข้อศอกที่แดงเรื่อของเธออย่างละเอียด
ปลายนิ้วของเขาแตะผิวรอบ ๆ เบา ๆ พร้อมรอยด้านบาง ๆ
“แดงนิดหน่อย ยังไม่ถึงกระดูก” เขาถอนหายใจโล่งอก แล้วเงยหน้ามองเธอ รอยยิ้มในดวงตายังไม่จางไป แต่กลับเพิ่มความจริงจังขึ้นอีกหน่อย “ครั้งหน้าถ้าอยากตีผม ต้องหาอุปกรณ์ ไม่ใช่ใช้ข้อศอก เดี๋ยวจะเจ็บตัวเอง”