ตอนที่ 153 คนก็ไปแล้ว ยังไม่ตัดใจอีก?

เสนาธิการเหลียงไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว ขณะที่ซ่งหรานกับคนอื่น ๆ กำลังเตรียมขึ้นรถ หลัวเหม่ยเฟิ่งก็รีบวิ่งเข้ามา

เธอวิ่งมาค่อนข้างเร็ว เส้นผมสั้น ๆ ตรงหน้าผากเปียกเหงื่อจนแนบติดขมับ ในอ้อมแขนยังกอดห่อผ้าเล็ก ๆ ที่ห่อด้วยผ้าพื้นสีฟ้าลายดอกไม้สีขาวไว้แน่น

“สหายซ่ง!” หลัวเหม่ยเฟิ่งหยุดลงข้างรถพร้อมหอบหายใจ ใบหน้าแดงระเรื่อจากการวิ่ง “ฉันมาส่งคุณ”

ซ่งหรานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มแล้วพยักหน้า “ขอบคุณ”

หลัวเหม่ยเฟิ่งยื่นห่อผ้าในมือมาให้ นิ้วมือซีดขาวเล็กน้อยเพราะออกแรงกำแน่น ดูท่าทางประหม่าอยู่บ้าง “นี่เป็นของที่ฉันรีบทำขึ้นมา เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่ารังเกียจเลย”