กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูรถเปิดออก ซ่งหรานยึดกรอบประตูไว้แล้วกระโดดลงมาอย่างเซเล็กน้อย
ใบหน้าของเธอซีดขาวเล็กน้อย ผมเผ้าที่ปรกหน้าผากเปียกชื้นด้วยเหงื่อ สองสามเส้นแนบติดอยู่กับหน้าผากเกลี้ยงเกลา
แสงแดดส่องลงบนใบหน้าของเธอ มองเห็นเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ที่ผุดอยู่ปลายจมูกได้ชัดเจน และในดวงตาคู่นั้นที่กระจ่างใสก็ยังคงสงบและสุขุมเช่นเดิม
“แม่!” ซ่งเย่ตอบสนองเป็นคนแรก เขาสะบัดมือเจียงซิ่วเจวียนหลุด แล้วพุ่งลงเนินเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกเล็ก โถมเข้าซบอกซ่งหราน กอดขาของเธอไว้แน่น ฝังหน้าเล็ก ๆ ลงกับตัวเธอ “แม่ทำให้ผมตกใจแทบตาย!”