กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานเพียงพยักหน้า บอกทั้งสองคนว่าบ้านเป็นสินทรัพย์ถาวร ซื้อแล้วจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ได้ จริง ๆ ก็เหมือนฝากเงินไว้นั่นแหละ
แต่ซ่งหรานก็พูดแค่พอเป็นนัย บางคำพูดมากเกินไปไม่ได้
พอกินข้าวเสร็จ หวังเหยียนจวินก็ชวนไปอาบน้ำด้วยกัน สองบ้านพาลูกชายไปว่ายน้ำที่แม่น้ำด้วยกัน
ซ่งเย่ไม่เคยไปเล่นน้ำในแม่น้ำ ตื่นเต้นสุด ๆ “พ่อ เราไปว่ายน้ำกันนะครับ!”
ลู่อิ้งเชินหันไปมองซ่งหราน ส่งสัญญาณให้ถามแม่ก่อน
พอซ่งเย่ได้ยินว่าจะไปเล่นน้ำในแม่น้ำ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นทันที ราวกับดวงดาวดวงน้อยสองดวง