กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งหราน ลู่อิ้งเชินจ้องมองกระดาษภาพวาดสองแผ่นนั้น ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เลือนรางค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
“เธออนุมานได้ยังไง”
“ฉันอนุมานจากความสงสัยของตัวเอง ถึงแม้จางหลานจะดูเหมือนอายุสามสิบกว่า แต่จริง ๆ แล้วเรื่องอายุนี้ไม่แน่นอน เพราะอายุที่ห่างกันหลายปีหรือแม้กระทั่งสิบปี ก็ดูด้วยตาเปล่าได้ยาก”
ซ่งหรานมองกระดาษภาพวาดแล้วอธิบายอย่างละเอียด “ดูจากระดับการหนาตัวของแผลเป็นกับสี และสภาพการสมานของผิวบริเวณขอบ ฉันคาดว่าแผลบนใบหน้าของจางหลานเกิดขึ้นไม่เกินห้าปี”
“ห้าปี? เธอสงสัยว่าแผลของหล่อนมีปัญหา?”