ตอนที่ 72 ช่วยด้วย! ซ่งเย่ปล่อยหมากัดคน!

โจวเซี่ยงตั่งเห็นเขาดิ้นรน ในใจก็ยิ่งได้ใจ มืออีกข้างยื่นเข้าไป หมายจะง้างนิ้วของซ่งเย่ที่เกาะกรอบประตูออก

“คราวนี้ฉันจะดูซิว่าเธอจะหนีไปไหน…” เขายังพูดไม่ทันจบ

“พายุ! ช่วยผมด้วย!” ซ่งเย่ตะโกนขึ้นเสียงดังในเวลานั้น

เงาสีเทาดำสายหนึ่งพุ่งกระโจนเข้ามาจากด้านข้างของสายตาเขาอย่างฉับพลัน!

พร้อมสายลมเย็นยะเยือกอันดุดัน

โจวเซี่ยงตั่งยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกแรงมหาศาลกระแทกจนร่างทั้งร่างกระเด็นออกไปด้านนอก!

“อ๊าก!”

เขากรีดร้องสั้น ๆ ก่อนจะปล่อยมือที่จับซ่งเย่ออกไปโดยไม่รู้ตัว

เบื้องหน้าพร่ามัว

เขาเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยขนสีเทาดำ ฟันสีขาวซีดอยู่ห่างจากลำคอของเขาเพียงครึ่งชุ่น และมีเสียงต่ำคำรามออกมาจากลำคอ!