กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวหว่านชิวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย มองไปทางหลัวเหม่ยเฟิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เส้นผมพลิ้วไหวตามลมอ่อน ๆ ตกลงบนแก้มขาวละเอียดอ่อนของเธอ ในดวงตาอ่อนโยนคู่นั้นมีความสำนึกผิด “พี่เหม่ยเฟิ่ง เป็นเพราะฉันไร้ความสามารถ ครั้งก่อนช่วยพูดแทนพี่ไม่ได้ คงเป็นเพราะอาหรานมีอคติกับฉันมากเกินไป”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ!” อวี๋เหวินลี่ขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด “เธอจะร้องเรียนก็ให้ร้องเรียน กลัวเธอหรือไง? ยังไงเธอก็ไม่ใช่คนแรกที่ร้องเรียนพวกเรา!”
นึกถึงท่าทีของสามีตัวเองหลังจากกลับบ้าน
“ฉันอุตส่าห์คิดเพื่อลูก แต่เจิ้งที่บ้านกลับโทษว่าฉันปากมากก่อเรื่อง ยังเตือนไม่ให้ฉันพูดพล่อย ๆ นี่มันคำพูดอะไรกัน!”