กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดนี้ฟังดูถ่อมตัว แต่กลับแฝงความนัยบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ซ่งหรานเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอให้โจวหว่านชิวพูดต่อ
“อาหราน เมืองชายแดนของเราล้าหลัง ระดับความรู้ก็สู้เมืองหลวงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอจะช่วยสอนพิเศษให้เด็ก ๆ ในหน่วยทหารของเราได้ไหมคะ เผื่อจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้”
เธอจิบซุปเบา ๆ สายตามองใบหน้าซ่งหรานชั่วครู่ “จริงสิ พี่เหวินลี่ ลูกชายพี่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่หรือ ถ้ามีนักศึกษามหาวิทยาลัยจิงอย่างอาหรานช่วยสอนพิเศษ บางทีอาจสอบเข้าโรงเรียนที่ดีกว่านี้ได้นะ”
คำพูดของเธอฟังดูเบา ๆ ราวกับพูดขึ้นมาลอย ๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศบนโต๊ะแข็งค้างขึ้นมาอย่างประหลาด