ตอนที่ 42 ฉันบอกให้เธอออกไป เธอร้องไห้ทำไม?

ใช้ปลายนิ้วเช็ดซอสออก ลู่อิ้งเชินจึงค่อย ๆ ดึงมือกลับอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ

บรรยากาศในครัวเริ่มแปลก ๆ ขึ้น

ทางนอกหน้าต่างมีเสียงผู้คนในลานบ้านพูดคุยหัวเราะกัน เจียงซิ่วเจวียนกับจูเฟิ่งฮวาไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร แต่ทำให้ทุกคนหัวเราะกันขึ้นมา

แต่ในครัวกลับเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน

ซ่งหรานรู้สึกเพียงว่าแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“ตกลงกันแล้วว่าห้ามมือไม้!” ซ่งหรานตั้งใจจะเตือนลู่อิ้งเชิน แต่คำที่พูดออกกลับนุ่มนิ่มอ้อนแอ้น ไม่มีอำนาจข่มขู่เลยแม้แต่น้อย