กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แม้ตัวจะเล็กเตี้ย แต่ท่าทีไม่น้อยหน้าใครเลย เหล่าภรรยาทหารเห็นแล้วอดหัวเราะขรมกันไม่ได้
“เด็กคนนี้ รู้จักปกป้องแม่จริง ๆ!”
“เก่งจริง ๆ สมกับเป็นสไตล์ของผู้การลู่!”
ใบหน้าของหลัวเหม่ยเฟิ่งเขียวสลับแดง มองซ่งหรานได้แต่พูดว่า “สหายซ่ง ขอโทษ”
ซ่งหรานยิ้มบาง ๆ “คำขอโทษของคุณ ฉันไม่รับ”
คำนี้ทำให้หลัวเหม่ยเฟิ่งชะงัก สอบถามโดยสัญชาตญาณ “คุณหมายความว่าอะไร?”
“หมายความว่า คุณขอโทษแล้ว แต่ฉันไม่รับ เรื่องวันนี้ยังไม่จบ!”
หลัวเหม่ยเฟิ่งเบิกตากว้าง โต้กลับอย่างมีเหตุมีผล “ฉันขอโทษคุณแล้วนะ!”
ซ่งหรานขี้เกียจสนใจเธอ ก้มลงหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ลูกชาย