ตอนที่ 3 ที่มหาวิทยาลัยจิงมีคนอยากเป็นพ่อผมตั้งเยอะ

“ไปสิ” ลู่อิ้งเชินมองพวกเขาอย่างไม่แยแส บนใบหน้าไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

จางเฟิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแข็งกร้าวขนาดนี้ มองไปรอบ ๆ ด้านหน้าและด้านหลังก็มีแต่คน เขาจึงหันไปพูดจ้อกับกลุ่มแขกต่างชาติ พลางหันมามองลู่อิ้งเชินเป็นระยะ

พวกเขาลดเสียงลงต่ำมาก ซ่งหรานก็ฟังไม่ชัดว่าเขาพูดอะไร ได้ยินแค่ว่าสำเนียงของพวกเขาไม่ค่อยถูกต้อง และก็ไม่ค่อยเหมือนสำเนียงของชาว M เอ็ม...

กลับเหมือนกับ...

ตอนที่ซ่งหรานกำลังสงสัย จางเฟิงก็คุยกับพวกเขาตกลงกันเรียบร้อย ยอมที่จะโค้งคำนับขอโทษ

ลู่อิ้งเชินถึงได้ปล่อยมือ

ทอมลูข้อมือที่แดงก่ำ พลางจ้องเขม็งใส่ชายหนุ่มอย่างเดือดดาล ในตอนที่กำลังจะเอ่ยคำขอโทษ ซ่งหรานก็ตะโกนขึ้นว่าเดี๋ยวก่อน