กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 388 ไม่ใช่ท่านไป๋ไม่รักษาน้ำใจ แต่ท่านไป๋ก็กลัวตายเหมือนกัน
เฉินเสียลูบคางเบา ๆ สายตาเลื่อนไปมาระหว่างอาจารย์ทั้งสองคน ก่อนจะลองเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง
“อาจารย์ใหญ่ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีครับ?”
ตาขุ่นของบรรพจารย์หลอมผีเปิดปิดครึ่งเดียว
“รอ”
เพียงคำเดียว เหมือนกับเมื่อครู่ไม่มีผิด
เฉินเสียรออยู่ไม่กี่วินาที เห็นว่าบรรพจารย์หลอมผีไม่คิดจะพูดต่อ จึงอดไม่ได้ที่จะซักถามเพิ่ม
“รออะไรครับ? รอให้พวกมันส่งผู้บำเพ็ญมารชุดใหม่มาอีกงั้นเหรอ?”
บรรพจารย์หลอมผีจึงยอมคายคำออกมาอีกสักเล็กน้อย