กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 ของภพหยินอะไรเนี่ย?
เฉินเสียที่เดิมยังง่วงงุนไม่ยอมแม้แต่จะลืมตา เพียงเปลี่ยนท่านอนแล้วนอนแผ่อยู่บนโซฟาหนังแท้ต่อไป
“ก๊าบ! กลิ่นคาวเลือดแรงชะมัด แถมยังเหม็นสาบเหมือนส้วมอีก!”
ต้าไป๋โบกมือเล็ก ๆ ไล่ลมอย่างรังเกียจ
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่างบานใหญ่ก็ถูกหมอกโลหิตปกคลุมขึ้นมาอย่างฉับพลัน
แม้กระจกจะไม่แตก แต่ปราณโลหิตสีแดงฉานก็ซึมเข้ามาตามร่องหน้าต่างและช่องระบายอากาศ
“แม่เจ้าโว้ย! ตัวบ้าอะไรเนี่ย!”
เสิ่นจินเป่ากรีดร้องเสียงหลง ก่อนกอดขาเฉินเสียไว้แน่น ใบหน้าอ้วนซีดเผือด
“กร๊อบ... กร๊อบ...”
เสียงกระดูกเสียดสีกันดังมาจากนอกหน้าต่างบานใหญ่