กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 ถึงเวลาเรียกคนมาเพิ่มอีกแล้ว
ในที่สุดเมื่อเท้าเหยียบพื้นแข็งตรงหน้า ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง
ที่นี่ไม่มีเสียงนกร้องและกลิ่นบุปผาหอม ทั้งยังไม่มีหญ้าเซียนหรือรากวิญญาณ
เบื้องหน้าเป็นทุ่งรกร้างกว้างสุดลูกหูลูกตา
ใต้เท้าไม่ใช่ดิน แต่เป็นหินสีดำแตกระแหง ในรอยแยกนั้นแม้แต่วัชพืชสักต้นก็ไม่มีให้เห็น
“ว้าว”
หลินเสี่ยวหมานกวาดตามองรอบด้าน ก่อนอุทานด้วยความประหลาดใจ
“ที่นี่...ตกแต่งได้มีเอกลักษณ์ดีนะ เน้นความโล่งจนแทบไม่มีอะไรเลย”
สีหน้าของเซียวอี้ก็ไม่สู้ดีนัก
“ปราณวิญญาณเบาบาง บรรยากาศมีแต่ปราณมรณะ ดูแล้วที่นี่ไม่น่าจะมีของวิเศษอะไรเติบโตได้”