กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 อยากเข้าแสนขุนเขา? ต้องเพิ่มเงิน!
ในดวงตาใสกลวงคู่นั้่นของต้าไป๋ ยามนี้เหลือเพียงโอสถเม็ดหนึ่่งที่หมุนเวียนดวยสดีำขาวเพียงเท่านั้่น
น้ำลายของเขาเกือบหยดลงบนโต๊ะกาแฟ มือเล็ก ๆ เพิ่่งจะแตะถึงกล่องหยก ก็ถูกมือใหญ่ไร้เยื่อใยตีกระเด็นออกไปเสียแล้ว
“ไสหัวไป! กินแกนอสูรของนายโน่น!”
เฉินเสียเคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างน่าตกใจ ปิดฝากล่องหยกลงทันที แล้วเก็บเข้ามิติเก็บของของตนโดยตรง กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลราวกับสายน้ำ เร็วจนแม้แต่ภาพติดตาก็ยังมองไม่เห็น
ต้าไป๋พลิกตัวกลางอากาศหนึ่งรอบ ลงจอดบนพนักโซฟาอย่างมั่นคง แต่โกรธจนกระทืบเท้าด้วยความโกรธ