กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 ต้าไป๋น่าสยดสยอง เยาะเย้ยชายนก
“เวรเอ๊ย!”
เซียวอี้อ้าปากค้างจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง เขาชี้ไปยังเด็กชายผมเงินที่ถือทวนขนนกอยู่กลางอากาศอย่างองอาจ จนพูดจาติดขัด
“นี่...นี่คือต้าไป๋เหรอ?!”
เขาหันไปมองเฉินเสีย สีหน้าราวกับเห็นผี
“มันไม่ใช่แค่ร้องก๊าบ ๆ แล้วก็แอบกินขนมเหรอ?”
เฉินเสียล้วงถุงเมล็ดแตงออกจากกระเป๋าอย่างเกียจคร้าน เคี้ยวเมล็ดหนึ่งจนเปลือกแตกอย่างชำนาญแล้วคายเปลือกทิ้ง
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรล่ะ?”
เขาเหลือบมองเซียวอี้ด้วยสายตาราวกับกำลังมองพวกบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง
“นายคิดจริง ๆ เหรอว่าในแสนขุนเขาไม่มีมหาอสูรเก่ง ๆ? แล้วทำไมถึงมีแค่ต้าไป๋ที่ตามฉันมา?”