กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 ยุคนี้ พูดแปดภาษาไม่ได้ก็ไม่คู่ควรพูดคำขู่
ร่างของไน่หมี่กระแทกเข้ากับกำแพงแล้วไถลรูดลงมา แน่นิ่งไร้ความเคลื่อนไหว
ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความอาฆาตคู่นั้นยังคงเบิกโพลง ความโกรธแค้นและไม่ยอมจำนนในแววตา แข็งค้างกลายเป็นนิรันดร์
ก่อนสิ้นใจ ปากของเขาพะงาบ ๆ เค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย รัวภาษานกเป็นพรืดที่ไม่มีใครฟังเข้าใจ
“เขาพูดว่าอะไรนะ” เฉินเสียหันไปถามอู้เต๋อ
อู้เต๋อดันแว่นตากรอบทองพลางส่ายหน้า “ฟังไม่ออก น่าจะเป็นภาษาถิ่นแถบน่านน้ำใต้ คงเป็นพวกคำสาปแช่งหรือไม่ก็คำพูดตามฟอร์มทำนอง ‘ฉันเป็นผีก็จะไม่ปล่อยแกไว้’ อะไรพวกนั้นแหละ”
พอเฉินเสียได้ยินก็หัวเราะร่า
“เป็นผีเหรอ แบบนั้นก็ดีสิ”