กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 111 ซอมบี้ระบาด
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเช่นนั้น ด้านล่างยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือเสียงคำรามของพวกมันดังขึ้น
พวกมันคอยตะกุยตะกายกรงเหล็กอยู่ไม่หยุด
คนกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าอิ่มหนำสำราญกันแล้ว แต่ที่นี่ไม่มีพื้นที่ให้เล่นสนุก แถมที่พักก็ไม่ค่อยกว้างขวางนัก พวกเขาจึงรู้สึกเบื่อหน่าย
หานเหวินรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะซึมเศร้า “พวกเราต้องรออยู่เฉยๆ แบบนี้เหรอ?”