เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 ยามมันป่วยต้องเอาให้ตาย
กระสุนปืนใหญ่เจลหลายสิบนัดลากหางเหนียวหนืด พุ่งแหวกอากาศเข้ากระแทกร่างผีซือ
ยามนี้ร่างของผีซือพองขยายขึ้นไปเกือบห้าสิบจั้ง ราวกับภูเขาเนื้อเคลื่อนที่ ร่างกายมหึมาขนาดนี้ ต่อให้เคลื่อนไหวด้วยความเร็วเกินสามัญได้ ก็ไม่มีทางหลบการระดมยิงแบบปูพรมพ้นอยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความหยิ่งผยองที่ฝังลึกถึงกระดูก ซึ่งทำให้มันไม่คิดจะหลบตั้งแต่แรก
“ยิงเข้ามาสิ! ยิงเข้ามาให้เต็มที่เลย!” กระแสจิตของผีซืออัดแน่นไปด้วยความดูแคลน “ต่อให้บาดเจ็บนิดหน่อยแล้วจะเป็นไรไป? แค่เหยียบแมลงเหม็นจากแดนจงถู่ไม่กี่ตัวนี่ให้ตาย วิญญาณของพวกมันก็เป็นยาบำรุงชั้นเลิศของข้าผู้เป็นอ๋องแล้ว!”
มันเมินกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งเข้ามาโดยสิ้นเชิง ยังคงทำตามใจชอบ เหวี่ยงฝ่ามือยักษ์ดั่งขุนเขาเข้าบดขยี้สมาชิกหน่วยกล้าตายร่างจ้อยไม่กี่คนนั้น