เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155 ฝีมือคุณอันน่ะไม่ธรรมดาหรอกนะ
วันรุ่งขึ้น
อันหรานตื่นแต่เช้าตรู่ ลงไปวิ่งออกกำลังกายข้างล่างเสียรอบใหญ่ด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ปลดปล่อยความกดดันที่สั่งสมมานานหลายเดือนออกไปจนหมดสิ้น
อาจเป็นเพราะได้รับพลังแห่งศรัทธาช่วยหนุนเสริม เขารู้สึกตัวเบาหวิวไปทั้งร่าง วิ่งเท่าไรก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าวินาทีถัดไปจะลอยขึ้นฟ้าได้อยู่รอมร่อ
พอกลับมากินมื้อเช้าเสร็จ อันหรานก็เดินทางเข้าบริษัท
ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ของบริษัทเข้ามา ก็เห็นพนักงานต้อนรับสองคนตรงเคาน์เตอร์หน้าทำหน้าตากลัดกลุ้มขมวดคิ้วมุ่น
อันหรานยิ้มน้อยๆ เดินเข้าไปเคาะโต๊ะเบาๆ “ไม่เป็นไร แค่นักท่องเที่ยวน้อยไปนิดเท่านั้นเอง เดี๋ยวค่อยๆ ดีขึ้นเองแหละ บริษัทเราเน้นเติบโตแบบค่อยเป็นค่อยไปแต่มั่นคงอยู่แล้ว”