เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 ทำไมเขายังนิ่งได้ขนาดนี้อีก?!
เมื่อเผชิญหน้ากับรอยยิ้มแฝงแววยั่วยุของเริ่นหงเทา อันหรานเพียงยกมุมปากขึ้นบางๆ ยิ้มรับตามมารยาทโดยไม่ได้เอ่ยอะไรเพิ่ม
หลินเวยที่อยู่ข้างๆ กระซิบกับอันหรานว่า “บทพูดของเจิ้งอี้ ลอกแนวคิดหลักมาจากแผนปฏิรูปเมืองโบราณของคุณทั้งดุ้นเลย เสียงปรบมือข้างล่างเวทีพวกนี้ จริงๆ ควรเป็นของคุณด้วยซ้ำ”
อันหรานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยด้วยท่าทีเหนือโลก “ก็แค่ของทางโลกที่ฉาบฉวยอยู่แค่เปลือกนอกเท่านั้นแหละ”
หลินเวยอดกลอกตาเบาๆ ไม่ได้ บ่นพึมพำเสียงค่อย “พูดยังกับตัวเองเป็นยอดคนนอกโลกอย่างนั้นแหละ พักนี้คุณเอาแต่วิ่งขึ้นไปอารามชิงเฟิงบนเขา แถมยังไปหานักพรตพเนจรจิ้งซวีคนนั้นบ่อยๆ คงไม่ได้คิดจะเข้าสู่ทางเต๋าบำเพ็ญเซียนจริงๆ หรอกนะ?”
อันหรานหลุดขำ หัวเราะฮ่าๆ แล้วตอบว่า “เรียนเป็นนักพรตกับจิ้งซวีน่ะเหรอ? อย่าเลย อาชีพหลักของแกจริงๆ คือสตรีมเมอร์ขายของต่างหาก”
หลินเวยชะงักไป คิดในใจว่า มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?