กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141 ลาออกงั้นเหรอ? งั้นเราก็รับลุงๆ ป้าๆ แทนสิ
ห้องประชุมเงียบกริบในพริบตา ทุกคนต่างพากันอึ้งตาค้าง
โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ลุกขึ้นยืน ต่างพากันตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จะเดินหน้าต่อก็ไม่ได้ จะถอยหลังกลับก็ไม่เชิง
หลิวเปินเทาเองก็อ้าปากค้าง มองอันหรานตาปริบๆ ในลำคอได้แต่ส่งเสียง “เอ่อๆ” อยู่หลายที แต่สุดท้ายกลับเค้นคำพูดออกมาไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ
เขาไม่ใช่คนโง่
อันที่จริงตรงกันข้ามเลยต่างหาก หลิวเปินเทาเป็นคนหัวแหลมมากด้วยซ้ำ
สถานการณ์ตรงหน้านี้ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัด มีคนจ้องจะเล่นงานอันหราน ต้องการล้มบริษัทเถาหยวน ถึงได้ยอมทุ่มไม่อั้นจ่ายค่าตัวแพงลิ่วเพื่อดึงตัวบุคลากร
เงินเดือนที่สูงกว่าราคาตลาดลิบลับแบบนี้ ใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้เลยว่าไม่มีทางอยู่ได้ยั่งยืน