เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 กระแสความดังที่คุณชายเจิ้งมอบให้ถนนวัฒนธรรม
รอยยิ้มบนใบหน้าหยางเหว่ยกวงแข็งค้าง เขากระตุกมุมปากอย่างกระอักกระอ่วน
ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าพ่อค้าจากอำเภอเหอโข่วเหล่านั้นเป็นระเบิดเวลา แต่บางครั้งคนเราก็ต้องรู้จักเลือกว่าจะรักษาหรือสละอะไร
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเปิดใจกับเฒ่าหลูว่า “อาหลู ไม่ใช่ว่าผมอยากดึงคนพวกนี้เข้ามาเสียหน่อย ช่วงก่อนคุณชายเจิ้งแห่งกลุ่มบริษัทหวายหย่วนเพิ่งพลาดท่าเล็กน้อยที่อำเภอเหอโข่ว เขาเลยอยากยืมถนนวัฒนธรรมของเราเพื่อระบายความคับแค้น แล้วเล่นงานคนที่ชื่ออันหรานนั่น”
“ผมคิดว่าเราก็มีเป้าหมายการบรรเทาความยากจนที่ต้องทำให้สำเร็จพอดี จึงถือโอกาสช่วยเขาไปตามน้ำ อย่างไรเสีย อูฐผอมตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า กลุ่มบริษัทหวายหย่วนยังเป็นยักษ์ใหญ่อสังหาริมทรัพย์อันดับหนึ่งของประเทศ การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับพวกเขาย่อมเป็นบันไดให้เราก้าวขึ้นสู่เวทีที่สูงกว่าในอนาคต”