เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 พูดเรื่องอะไรน่ะ ผมไม่รู้อะไรเลยสักนิด
เจิ้งอี้จ้องโทรศัพท์ที่แผดเสียงดังไม่หยุด ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะยื่นมือสั่นเทาไปกดรับสาย
เสียงเย็นเยียบของเจิ้งหวายหย่วนดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ทันที “หุ้นของเราเปิดตลาดมาก็ดิ่งติดฟลอร์ มูลค่าตลาดหายวับไปเกือบหกพันล้าน! คณะกรรมการบริษัทจะเรียกประชุมด่วนเดี๋ยวนี้ และหนึ่งในวาระประชุมก็คือการพิจารณาว่าแกยังเหมาะสมกับตำแหน่งประธานบริหารของกลุ่มบริษัทอยู่ไหม แกยังเหลือเวลาอีก 4 ชั่วโมง ไปคิดให้ดีว่าจะพูดยังไงในที่ประชุมคณะกรรมการ”
เจิ้งหวายหย่วนตัดสายไปแล้ว
ตอนที่เอ่ยประโยคสุดท้ายออกมา ตาเฒ่าดูเหมือนจะหมดแรงโกรธไปแล้ว อารมณ์คล้ายผิดหวังที่ลูกชายไม่ได้ดั่งใจเสียมากกว่า
เจิ้งอี้หน้าซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา ราวกับถูกเลาะกระดูกออกจากร่าง ทั้งตัวห่อเหี่ยวหมดสภาพโดยสิ้นเชิง