เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 ในที่สุดก็นึกออกแล้วว่าเธอคือใคร
พอกลับถึงโรงแรม อันหรานก็ตั้งใจจะงีบหลับกลางวันสักหน่อย ถือโอกาสแวะไปหาพวกอู่ซวี่ตงที่ยมโลก เพื่อปรึกษากันว่าจะรับมือกลุ่มบริษัทหวายหย่วนอย่างไรดี
แม้วันนี้จะปะทะคารมได้ไม่เสียเปรียบ แต่ลำพังแค่พูดจาข่มกันไม่กี่ประโยคคงเปลี่ยนสถานการณ์ไม่ได้
หนี้สินหนึ่งหมื่นแปดพันล้านของกลุ่มบริษัทหวายหย่วนเป็นเรื่องจริงก็ใช่ แต่ถ้าเกิดเจิ้งอี้เจ้าหนุ่มเลือดร้อนคนนี้ติดลมจนขาดสติ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้วฝืนควักเงินสามพันล้านมาทุ่มใส่จริง ๆ ฝั่งเขาเองนี่แหละที่จะลำบาก
หัวเพิ่งแตะหมอน ตายังไม่ทันได้หลับ มือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา
อันหรานกดรับสาย เสียงหญิงสาวไพเราะชัดเจนก็ดังมาจากปลายสาย “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณอันหราน ประธานอันหรือเปล่าคะ?”
อันหรานชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงนี้มัน...
“คุณคือ... เลขาหลินเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ” น้ำเสียงของอีกฝ่ายเจือรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะถามต่ออย่างเป็นธรรมชาติ “ประธานอันทานมื้อเที่ยงหรือยังคะ?”