กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98 เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังกำลังหยั่งรากแตกหน่อแล้ว
ทันทีที่ก้าวออกจากอาคารสำนักงานอันโอ่อ่าของที่ว่าการอำเภอ ทั้งสามคนก็รีบกลับขึ้นไปนั่งบนรถทันที
บนใบหน้าของอันหรานไม่ได้มีแววโล่งใจเหมือนคนที่เจรจาสำเร็จ ตรงกันข้าม เขากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลี่เหว่ยเฟิงสังเกตเห็นว่าอันหรานอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “ประธานอัน คุณเป็นอะไรไปครับ? สุดท้ายนายอำเภอลวี่คนนั้นก็รับปากอย่างคล่องแคล่วไม่ใช่เหรอ บอกว่าภายในสองวันจะให้คำตอบ แล้วทำไมคุณถึงดูไม่ดีใจเลยล่ะครับ?”
อันหรานยักไหล่ ทำสีหน้าก้ำกึ่งไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ