กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 เจ้านายชอบรนหาที่ตายเสียจริง
ตีห้ายามรุ่งสาง อันหรานตื่นนอนตรงเวลาด้วยความสดชื่นแจ่มใส
ทันทีที่ลุกขึ้นนั่ง เขาก็พบว่าป้ายคาดเอวแผ่นนั้นยังคงห้อยอยู่ที่เอว สัมผัสเย็นเยียบ
“โอ้โฮ ติดมาถึงโลกมนุษย์ด้วยแฮะ?”
ขณะที่อันหรานกำลังประหลาดใจ สุรเสียงดุจสายน้ำใสสะอาดพลันหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด
“ทรัพย์สินดุจคันฉ่อง ส่องเห็นห้วงเหวในใจสรรพสัตว์
เห็นภูเขาทอง สร้างเรือนทอง จมทะเลตัณหา ท้ายสุดจิตใจพังทลาย
มีเพียงเจ้าที่ท่ามกลางประกายทอง ยังคงแลเห็นความทุกข์ยากของสรรพสัตว์
นี่คือมหากุศล
บัดนี้เจ้าถือครองป้ายคำสั่งนี้ ย่อมเป็นเครื่องยืนยันว่าประทีปในใจเจ้าได้จุดติดขึ้นแล้ว