เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 รู้ว่าเจ้าหมอนี่แสบ แต่ไม่คิดว่าจะแสบได้ขนาดนี้!
พญายมเปี้ยนเฉิงหน้าเขียวคล้ำ เหงื่อเย็นผุดท่วมศีรษะในพริบตา
เจ้าเด็กนี่ ทำไมพูดจาบ้าระห่ำไม่ดูตาม้าตาเรือขนาดนี้
สีหน้าของจักรพรรดิเฟิงตูขรึมลงเช่นกัน สุรเสียงทุ้มก้องราวฟ้าร้องคำราม “ผู้นำวิญญาณข้ามภพพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือกำลังกังขาในความสามารถการปกครองยมโลกของข้า”
อันหรานรีบโบกมือ ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มสบาย ๆ ชวนหมั่นไส้เช่นเดิม “มิบังอาจ ๆ ผมจะกล้ากังขาในตัวฝ่าบาทได้อย่างไรครับ ที่ตำหนักโอรสสวรรค์ทำงานล่าช้านั่นย่อมเป็นปัญหาของพญายมสิบตำหนักกับสี่ผู้พิพากษาแห่งยมโลกแน่นอน ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถปานนี้ ย่อมไม่เกี่ยวกับพระองค์แม้แต่นิดเดียวอยู่แล้ว”
จักรพรรดิเฟิงตูแค่นเสียงเย็นชา พอคิดจะระงับโทสะ กลับรู้สึกตะหงิดใจขึ้นมาว่าคำพูดนี้ฟังดูพิกลชอบกล