เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65 สภาพความเป็นอยู่นี่ ดีจริงๆ แฮะ!
เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นนอน อันหรานก็พบด้วยความประหลาดใจว่า ฝนที่เคยเทกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่างได้หยุดตกแล้ว
ท้องฟ้าเป็นสีครามสดใสราวกับถูกน้ำชะล้าง ซ้ำยังมีรุ้งกินน้ำสายจางๆ พาดผ่านอยู่ด้วย
อากาศดีที่หาได้ยากเช่นนี้ ทำให้อารมณ์ของเขาพลอยปลอดโปร่งแจ่มใสตามไปด้วย
เขาเดินทอดน่องลงมาจากชั้นบน บังเอิญเจอกับนักศึกษาจบใหม่สองคนที่เพิ่งเข้าทำงานพอดี
ทั้งสองคนรีบยืนตัวตรงทันที โค้งคำนับด้วยท่าทีนอบน้อมสุดขีดพร้อมตะโกนทักทายเสียงดัง “สวัสดีครับประธานอัน!”
อันหรานเจอท่าทางขึงขังแบบนี้เข้าก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กสองคนนี้กำลังเล่นมุกมีม หรือว่าอดหลับอดนอนจนยังไม่สร่างกันแน่
แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร เพียงพยักหน้ารับแล้วเตือนทั้งสองคนว่า “ทำงานไม่ต้องโหมเกินไป ดูแลเรื่องการพักผ่อนด้วย ก่อนเที่ยงคืนต้องเข้านอนให้ผมเห็น ใครอยู่ดึกหักโบนัสทันที”
“ครับ”
“พวกเราจะไม่นอนดึกเด็ดขาดครับ”