เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ท่านอ๋องละเอียดสุดแล้วครับ
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านหนานซาน อันหรานก็ขับรถพานักศึกษามหาวิทยาลัยทั้งสองคนตรงไปยังโซนวิลล่าทางฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านทันที
พอรถจอดสนิท จางฮ่าวหรานกับเฉินจื่อต้งก้าวลงจากรถ เมื่อเห็นทาวน์โฮมกึ่งวิลล่าหลังย่อมตรงหน้า สายตาของทั้งคู่ก็ถึงกับค้างนิ่งไปเล็กน้อย
“นี่มันอะไรกันเนี่ย?” จางฮ่าวหรานขยับแว่นด้วยสีหน้ามึนตึ๊บ
เฉินจื่อต้งก็พึมพำสมทบ “นี่หอพักพนักงานเหรอ? ไม่ค่อยเหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ”
ก่อนจะมา ทั้งสองคนเตรียมใจไว้แล้ว ขึ้นชื่อว่าในหมู่บ้าน สภาพความเป็นอยู่ต้องลำบากแน่นอน คำว่าหอพักพนักงาน ร้อยละแปดสิบคงไม่พ้นเช่าบ้านชาวนา นอนเตียงอิฐผิงไฟ จุดยากันยุง เวลาจะเข้าห้องน้ำก็ต้องเดินออกไปเข้าส้วมหลุมข้างนอกอะไรทำนองนั้น
ใครจะไปคิดว่าดันเป็นวิลล่า!
แม้ช่วงหลายมานี้ฝนจะตกตลอดจนถนนเจิ่งนองไปด้วยน้ำโคลน แต่ก็ไม่ได้กระทบงานตกแต่งภายในตัวบ้านแม้แต่น้อย