เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 เปิดไพ่เลิกแกล้ง เป็นผมเอง เป็นผมเอง ทั้งหมดนั่นแหละคือผม
ยี่สิบนาทีต่อมา รถของหลี่เหว่ยเฟิงก็แล่นเข้ามาในบริเวณลานที่ว่าการอำเภออีกครั้ง
อันหรานเดินเข้าไปในโถงด้านหน้า ก็เห็นผู้ชายสวมสูทสีเทาใส่แว่นตายืนอยู่ตรงหน้าช่องบริการ ใบหน้าเคร่งขรึม ดูวางมาดข้าราชการเต็มที่
หวังเสี่ยวอวิ๋นรีบเดินออกมารับ พยักหน้ายิ้มให้อันหรานพลางแนะนำว่า “คุณอันคะ ท่านนี้คือหัวหน้าแผนกหลิวโหย่ว จากแผนกพัฒนาอุตสาหกรรมชนบทของอำเภอเราค่ะ”
หลิวโหย่วดันแว่นกรอบทองบนสันจมูกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตาประเมินมองลงมาอย่างถือตัว
“คุณคืออันหรานเหรอ? ดูยังหนุ่มอยู่เลยนี่ เพิ่งเรียนจบออกมาได้ไม่นานสินะ?”
หลิวโหย่วดัดเสียงวางท่าเปิดปากพูด และพอเริ่มพูดแล้วก็หยุดไม่อยู่
“นักศึกษาจบใหม่ กลับบ้านเกิดไปสร้างธุรกิจ จิตใจน่ายกย่อง ควรค่าแก่การส่งเสริม”