เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ก้าวยาวเกินไป ระวังเป้าจะฉีกเอาได้ง่าย ๆ
ดวงตาของฉินเหล่าโช่วเบิกโพลงขึ้นทันควัน ปากอ้ากว้างจนค้าง
กว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ เขาถามอย่างตะกุกตะกักว่า “เมื่อกี้เอ็งว่าไงนะ? เงินเดือนพื้นฐาน สี่พันเหรอ?”
“ใช่ครับ เงินเดือนพื้นฐานสี่พัน แถมยังมีค่าคอมมิชชัน ประกันสังคม ประกันสุขภาพ และหยุดเสาร์อาทิตย์ด้วย” อันหรานพยักหน้ายืนยัน
ฉินเหล่าโช่วหุบปากฉับ ก่อนจะหัวเราะแหะ ๆ อย่างเคลิ้มฝัน
เงินเดือนพื้นฐาน 4,000 นี่มันระดับไหนกันล่ะ?
ครอบครัวเขาสานตะกร้าไม้ไผ่ขาย เดือนหนึ่งเก่งสุดก็ขายได้แค่ 3-4 พันหยวน แต่ตอนนี้อีกฝ่ายให้เงินเดือนพื้นฐานตั้งสี่พัน แถมยังให้คนละสี่พันอีกต่างหาก ถ้าไม่ทำก็โง่เต็มทีแล้ว
หวังซิ่วฮวาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินตัวเลขเงินเดือน ดวงตาก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาเช่นกัน
เธอขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ ยิ้มตาหยีถามว่า “พ่อหนุ่มอัน แล้วพวกที่ไม่เคยสานมาก่อนอย่างพวกพี่เนี่ย จะไปทำกับเธอได้ไหมจ๊ะ?”