เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 เงินตรายมโลกแลกเป็นเงินโลกมนุษย์ได้
“ไม่ใช่ความฝัน! ไม่น่าเชื่อว่าไม่ใช่ความฝันจริง ๆ!”
อันหรานแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
คุณลุงยามฟังแล้วทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก “ฝันเฟินอะไรของเอ็ง? คงไม่ได้ล้มหัวฟาดพื้นมาหรอกนะ?”
อันหรานกำลังจะตอบ โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง
พอหยิบขึ้นมาดู ก็เป็นข้อความวีแชตที่หลิวเผิงอวี่ส่งมา “พี่ พี่กลับขึ้นไปแล้วเหรอ?”
อันหรานพิมพ์ตอบกลับไปว่า “อืม” ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น แล้วหันไปยิ้มบอกคุณลุงยาม “ขอบคุณครับลุง ผมไม่เป็นไรแล้ว”
พูดจบเขาก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันแล้ววิ่งลงเขาไป ราวกับคนโดนผีเข้าอย่างไรอย่างนั้น
พอออกจากสุสาน เขาก็นั่งแท็กซี่ตรงไปยังศาลเทพเฉิงหวงแถบชานอำเภอทางทิศใต้ทันที
ศาลเจ้าเล็ก ๆ มีขนาดไม่ใหญ่นัก สองข้างประตูศาลยังคงแปะป้ายกลอนคู่สีแดงตั้งแต่ช่วงตรุษจีน ส่วนป้ายคำขวัญเหนือบานประตูก็แปะทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ