กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 486 ไวเวิร์นสวามิภักดิ์
เกล็ดหิมะร่วงหล่นเบา ๆ ปกคลุมผืนป่านี้ด้วยผ้าคลุมสีเงินขาว
ป่าหลังหิมะตกงดงามราวภาพวาดหมึกจีนอันเรียบง่าย เงียบสงบและงดงาม
แสงแดดลอดผ่านยอดไม้ สาดลงบนพื้นหิมะ ฉายเป็นลำแสงสีทองเส้นแล้วเส้นเล่า
ยอดไม้เต็มไปด้วยเกล็ดหิมะใสระยิบระยับ ราวดอกสาลีบานสะพรั่ง ขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ
สายลมพัดเบา ๆ กิ่งไม้ไหวเอนแผ่ว ๆ โปรยเกล็ดหิมะเป็นแผ่น ๆ ราวความฝันอันเลือนราง
ฟิลด์ยื่นฝ่ามือออก ปล่อยให้เกล็ดหิมะร่วงลงกลางฝ่ามือ
“ฤดูหนาวมาถึงแล้ว!”
ใบหน้าฟิลด์มีรอยยิ้มสบาย ๆ ราวกับมั่นใจในแผนการทุกอย่าง
ตรงกันข้าม แมนส์กลับขมวดคิ้วหน้าเคร่งเครียด