กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 462 ข้อสันนิษฐานเรื่องสายเลือด
บุรุษร่างใหญ่ ใบหน้าเคร่งขรึม ไม่ยิ้มแย้มโดยง่าย ก้าวยาว ๆ เข้ามาหาฟิลด์
“อธิการเวตต์!”
เวตต์โค้งกายคำนับ กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ฝ่าบาท!”
สายตาของเขาเลื่อนผ่านฟิลด์ กวาดมองรถม้าที่อยู่ด้านหลัง กลิ่นที่ลอยออกมาจากรถม้านั้นเป็นสิ่งที่เวตต์คุ้นเคยอย่างยิ่ง
กล่าวอีกนัยหนึ่ง อัศวินทุกคนที่มาจากสถาบันอัศวินต่างคุ้นเคยกับกลิ่นนี้เป็นอย่างดี
กลิ่นหอมสดชื่นของผลหนวดมังกร
“ฝ่าบาท เหตุใดท่านจึงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง?”
ฟิลด์ยิ้มที่มุมปาก “หากข้าไม่มา จะรู้ได้อย่างไรว่าสถาบันอัศวินโอ่อ่ายิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้แล้ว!”
เมื่ออธิการเวตต์ได้ยิน มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้ม